ارتباط پنهان ته کشیدن ذخایر نفتی آمریکا و حمله به ونزوئلا
به گزارش خبرنگار مهر، بر اساس آخرین آمار موجود، ذخایر نفتی اثبات شده آمریکا در سال ۲۰۲۲ معادل ۴۶ میلیارد بشکه بوده است. براساس اعلام ychart، نرخ تولید روزانه نفت در آمریکا بر اساس آخرین آمارها ۱۳.۵۸ میلیون بشکه در روز است؛ با در نظر گرفتن این رقم آمریکا هر ۷۵ روز یک میلیارد بشکه از ذخایر نفت خود را مصرف کرده و میکند.
با در نظر گرفتن آمار ۴۶ میلیارد بشکه سال ۲۰۲۲ و برداشت یک میلیارد بشکه نفت از این ذخایر در هر ۷۵ روز، طی ۴ سال گذشته حدود ۱۹ میلیارد بشکه از این ذخایر مصرف شده و میزان نفتی که برای آمریکا در ابتدای سال ۲۰۲۶ مانده است چیزی حدود ۲۶ میلیارد بشکه است که هرچه از مقدار آن کم میشود برداشت آن هم سختتر شده و متعاقباً نرخ تولید نیز کاهش مییابد.
روز گذشته ارتش آمریکا به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، حمله کرد و نیکولاس مادورو، رئیس جمهور این کشور، را به همراه همسرش ربود و به خاک آمریکا منتقل کرد.
با وجود آنکه کاخ سفید از مدتها پیش به بهانه قاچاق مواد مخدر به خاک آمریکا در حال فشار به دولت ونزوئلا بود و عملاً این کشور را محاصره کرده بود اما کمتر کسی این ادعا را باور کرد و تقریباً همه رسانهها اذعان کرده اند که دلیل اقدامات آمریکا علیه این کشور آمریکای لاتین ذخایر عظیم نفتی این کشور بوده است.
از نظر ذخایر اثبات شده نفت، ونزوئلا با بیش از ۳۰۰ میلیارد بشکه بزرگترین دارنده ذخایر نفتی در جهان است.
البته دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، روز گذشته در اولین نشست خبری خود پس از ربایش رئیس جمهور ونزوئلا، به طور تلویحی قصد و نیت کاخ سفید از حمله به کاراکاس را لو داد و از برنامه آمریکا برای دست اندازی به ذخایر نفتی عظیم ونزوئلا خبر داد.
با وجود همه آنچه گفته شد و به گزارش رویترز، بعید است که به این زودیها شاهد افزایش چشمگیر تولید نفت ونزوئلا حتی با سرمایهگذاری سنگین آمریکاییها باشیم.
تولید نفت ونزوئلا در پس سالها تحریم و سرمایهگذاری پایین در دهه اخیر کاهش قابل توجهی را تجربه کرده است؛ با این وجود کارشناسان بر این باورند که هر شرکتی که بخواهد در این کشور سرمایهگذاری کند با موانع جدی از زیرساختهای ضعیف گرفته تا مشکلات امنیتی و مشروعیت فعالیت در میادین نفتی این کشور با وجود ربایش مادورو روبرو است.
یکی دیگر از موانع پیش روی شرکتهای نفتی برای حضور در ونزوئلا احتمال ورود این کشور آمریکای لاتین به یک دوره چند ساله بیثباتی سیاسی است.
مارک کریستین، مدیر مؤسسه توسعه تجارت کریس ول، بر این باور است که تا زمانی که شرکتهای آمریکایی نسبت به امنیت و بازگشت پول خود مطمئن نشوند وارد ونزوئلا نخواهند شد.
وی البته معتقد است که تا زمانی هم که تحریمها علیه ونزوئلا پابرجاست شرکتهای نفتی به این کشور ورود نمیکنند.
از سوی دیگر با توجه به ملی شدن صنعت نفت ونزوئلا در دهه ۲۰۰۰، برای سرمایهگذاری سنگین شرکتهای نفتی در این کشور باید قوانین ونزوئلا هم تغییر کند.
توماس او دانل، کارشناس حوزه انرژی و ژئوپلیتیک، بر این باور است که حتی اگر آمریکا در نهایت بتواند در ونزوئلا دست به انتقال قدرت با کمترین مقاومت بزند، ۵ تا ۷ سال طول خواهد کشید که پس از بازسازی زیرساختها و سرمایهگذاری شاهد افزایش قابل توجه تولید نفت در ونزوئلا باشیم.
البته افزایش تولید نفت ونزوئلا به شرطی محقق میشود که همه چیز برای آمریکاییها درست پیش برود و البته در این مسیر اما و اگرهای بسیاری وجود دارد.
او دانل بر این باور است که هرگونه تغییر سیاسی در ساختار حاکمیت ونزوئلا که با دخالت آمریکا انجام شود با سالها مقاومت روبرو خواهد شد و باید در نظر داشت که بسیاری از شهروندان در ونزوئلا برای دفاع از کشور خود در برابر تجاوز آمریکا مسلح شده اند.
فرانچسکو مونادلی، مدیر برنامه انرژی آمریکایی لاتین مؤسسه بیکر دانشگاه رایس هیوستون آمریکا، بر این باور است که هرگونه توسعه تولید نفت در ونزوئلا به نفع شرکت شورون آمریکا تمام خواهد شد.
